รีวิวหนัง Horns – คนมีเขา เงามัจจุราช มิตรภาพความรักโรแมนติก

รีวิวหนัง Horns – คนมีเขาเงามัจจุราช สนุกดีนะ ชอบที่มันสนุกดี แล้วเรื่องก็น่าสนใจดี แต่บทกับกำกับมันทื่อตรงไปหน่อย จริงๆมันก็บ้าดีแต่มันบ้าไม่สุดเหมือนยังห่วงอยู่ว่าความดราม่าจริงจังมิตรภาพความรักโรแมนติกมันจะเตลิดเปิดเปิงไปเป็นอย่างอื่น ยังคุมให้มันเป็นหนังสืบสวนสอบสวนลุคเฉียบๆ อยู่ทั้งที่มันพร้อมที่จะเวียร์ดจะคัลท์จะอิสระได้กว่านี้มาก

รีวิวหนัง Horns - คนมีเขา เงามัจจุราช มิตรภาพความรักโรแมนติก

แต่ Daniel Radcliff ก็โอเคดีนะ เป็นตัวละครน่าสมน้ำหน้าและน่าเห็นใจไปพร้อมๆ กันได้ดี แล้วก็ชอบ Juno Temple มากๆ เหมาะสำหรับการเป็นเหยื่อมากๆ รู้สึกว่าทั้งตัวละครกับตัวแสดงมันส่งเสริมกันได้มีมิติดี มันมีทั้งความบอบบางของหญิงสาวไร้เดียงสา มีความร้ายกาจ และความจิตตกวิปริตเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เราเชื่อแบบสองจิตสองใจได้ว่านางเอกนอกใจ และอีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่าบริสุทธิ์ใจจริงๆ

***สปอยล์***
รวมๆแล้วรู้สึกว่าตัวละครที่เหมือนความดีความชั่วจะทำให้มันกลมแต่กลับทื่อเพราะมันเล่นบอกกันโต้งๆ ซึ่งก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะเงื่อนไขของการมีเขามันมีมาอย่างนั้นตั้งแต่แรกๆ การคลี่คลายแต่ละสเต็ปมันเลยคาดเดาได้ไม่ยาก และนับตั้งแต่มีเขาทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องง่ายถ้าพระเอกไม่งี่เง่า เพราะตัวร้ายและบทมันไม่ได้ล้ำลึกอะไรขนาดนั้น(ใครใช้ให้มันเอาสร้อยมาใส่เดินหราขนาดนั้น???)

ตรรกะมันประหลาดมีหลายอย่างมันขัดกันอยู่โดยเฉพาะรีแอคชั่นตัวละครมันเฉยชามากกับเขาที่เห็นบนหัวเห็นงูพันคอพระเอกทุกอย่างมันปกติเหมือนพูดทักคนในงานแต่งชุดแฟนซีน่ะ แบบ…’เฮ้ย!นายมีเขางอก..มีงูพันคอว่ะเพื่อน’ หรือ ‘เฮ้ย!มึงไม่ตายนี่’ คือหน้าไหม้ครึ่งซีกขนาดนั้นแม่งไม่มีรีแอคอะไรนอกจากนี้เลย ส่วนตัวก็เลยไม่เชื่อถึงแม้คนทำอาจจะตั้งใจทรีตให้มันกลายเป็นโลกแฟนตาซีรักโลภโกรธหลงเป็นโลกที่ผู้คนแวดล้อมพระเอกเห็นภาพพวกนี้เป็นเรื่องปกติได้ก็เถอะ แต่ไม้กางเขนปกป้องคนชั่วจากซาตาน ภาพลักษณ์คนดีของทนายกฎหมายปกป้องคนชั่ว และซาตานที่ช่วยเหลือคนบริสุทธิ์นี่น่าสนใจดีแต่ในหนังมันดูตลก

เพิ่มๆ..อีกอย่างคือไม่แน่ใจว่าหนังมันทรีตให้ทุกอย่างที่ทุกตัวละครเปิดเผยหลังมองเห็นเขาของพระเอกนั้นเป็นบาปเลยหรือเปล่า หรือแค่เป็นความรู้สึกผิดความอัดอั้นที่ต้องข่มไว้ในใจเพื่อไม่ให้ผิดศีลธรรมซึ่งปกติทุกคนมีกิเลศตัณหาอยู่แล้วแหละอยู่ที่ว่าจะควบคุมจัดการมันได้ขนาดไหนและจริยธรรมหรือกฎหมายมันก็ไม่ผิดที่จะรู้สึกแบบนั้น เพราะมันมีทั้งความเป็นเกย์ พ่อที่หวังให้คนที่ฆ่าลูกตัวเองตาย แม่ที่อัดอั้นไม้อยากรับฟังลูก หมอกับพยาบาลที่อยากได้กัน มันก็เป็นสิทธิ์ที่จะรู้สึกป่าววะ แต่พรจากซาตานในตัวพระเอกมันทำให้เปิดเผยออกมา แล้วพอมันเอามาปนกับความผิดบาปอื่น อย่าง แม่ในโรงพยาบาลที่มีชู้ หรือสาวเสิร์ฟที่ให้การเท็จเพราะหวังดังทางลัด แบบแยกไม่ออกนี่มันมักง่ายไปหน่อยสนุกดีนะ ชอบที่มันสนุกดี แล้วเรื่องก็น่าสนใจดี แต่บทกับกำกับมันทื่อตรงไปหน่อย จริงๆมันก็บ้าดีแต่มันบ้าไม่สุดเหมือนยังห่วงอยู่ว่าความดราม่าจริงจังมิตรภาพความรักโรแมนติกมันจะเตลิดเปิดเปิงไปเป็นอย่างอื่น ยังคุมให้มันเป็นหนังสืบสวนสอบสวนลุคเฉียบๆ อยู่ทั้งที่มันพร้อมที่จะเวียร์ดจะคัลท์จะอิสระได้กว่านี้มาก

แต่ Daniel Radcliff ก็โอเคดีนะ เป็นตัวละครน่าสมน้ำหน้าและน่าเห็นใจไปพร้อมๆ กันได้ดี แล้วก็ชอบ Juno Temple มากๆ เหมาะสำหรับการเป็นเหยื่อมากๆ รู้สึกว่าทั้งตัวละครกับตัวแสดงมันส่งเสริมกันได้มีมิติดี มันมีทั้งความบอบบางของหญิงสาวไร้เดียงสา มีความร้ายกาจ และความจิตตกวิปริตเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เราเชื่อแบบสองจิตสองใจได้ว่านางเอกนอกใจ และอีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่าบริสุทธิ์ใจจริงๆ

***สปอยล์***
รวมๆแล้วรู้สึกว่าตัวละครที่เหมือนความดีความชั่วจะทำให้มันกลมแต่กลับทื่อเพราะมันเล่นบอกกันโต้งๆ ซึ่งก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะเงื่อนไขของการมีเขามันมีมาอย่างนั้นตั้งแต่แรกๆ การคลี่คลายแต่ละสเต็ปมันเลยคาดเดาได้ไม่ยาก และนับตั้งแต่มีเขาทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องง่ายถ้าพระเอกไม่งี่เง่า เพราะตัวร้ายและบทมันไม่ได้ล้ำลึกอะไรขนาดนั้น(ใครใช้ให้มันเอาสร้อยมาใส่เดินหราขนาดนั้น???)

ตรรกะมันประหลาดมีหลายอย่างมันขัดกันอยู่โดยเฉพาะรีแอคชั่นตัวละครมันเฉยชามากกับเขาที่เห็นบนหัวเห็นงูพันคอพระเอกทุกอย่างมันปกติเหมือนพูดทักคนในงานแต่งชุดแฟนซีน่ะ แบบ…’เฮ้ย!นายมีเขางอก..มีงูพันคอว่ะเพื่อน’ หรือ ‘เฮ้ย!มึงไม่ตายนี่’ คือหน้าไหม้ครึ่งซีกขนาดนั้นแม่งไม่มีรีแอคอะไรนอกจากนี้เลย ส่วนตัวก็เลยไม่เชื่อถึงแม้คนทำอาจจะตั้งใจทรีตให้มันกลายเป็นโลกแฟนตาซีรักโลภโกรธหลงเป็นโลกที่ผู้คนแวดล้อมพระเอกเห็นภาพพวกนี้เป็นเรื่องปกติได้ก็เถอะ แต่ไม้กางเขนปกป้องคนชั่วจากซาตาน ภาพลักษณ์คนดีของทนายกฎหมายปกป้องคนชั่ว และซาตานที่ช่วยเหลือคนบริสุทธิ์นี่น่าสนใจดีแต่ในหนังมันดูตลก

เพิ่มๆ..อีกอย่างคือไม่แน่ใจว่าหนังมันทรีตให้ทุกอย่างที่ทุกตัวละครเปิดเผยหลังมองเห็นเขาของพระเอกนั้นเป็นบาปเลยหรือเปล่า หรือแค่เป็นความรู้สึกผิดความอัดอั้นที่ต้องข่มไว้ในใจเพื่อไม่ให้ผิดศีลธรรมซึ่งปกติทุกคนมีกิเลศตัณหาอยู่แล้วแหละอยู่ที่ว่าจะควบคุมจัดการมันได้ขนาดไหนและจริยธรรมหรือกฎหมายมันก็ไม่ผิดที่จะรู้สึกแบบนั้น เพราะมันมีทั้งความเป็นเกย์ พ่อที่หวังให้คนที่ฆ่าลูกตัวเองตาย แม่ที่อัดอั้นไม้อยากรับฟังลูก หมอกับพยาบาลที่อยากได้กัน มันก็เป็นสิทธิ์ที่จะรู้สึกป่าววะ แต่พรจากซาตานในตัวพระเอกมันทำให้เปิดเผยออกมา แล้วพอมันเอามาปนกับความผิดบาปอื่น อย่าง แม่ในโรงพยาบาลที่มีชู้ หรือสาวเสิร์ฟที่ให้การเท็จเพราะหวังดังทางลัด แบบแยกไม่ออกนี่มันมักง่ายไปหน่อย  ที่มา

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *